Persepolis

Nisan'14

“Düşmanın yalanına aldırış etme hafız,

Doğru söylese zaten onunla savaşmayız!”

Hafız-ı Şirazi

Sigarasını yakmış genç bir kadının ağzından Kadim pers diyarı söylencesi…

Bin bir gecenin esrarını kaybetmiş, Hafız ve Hayyam’ın rubailerini reddetmiş, Mantıku’t-Tayr kuşlarının birer birer yorgun düşüp terk eyledikleri bir Fars diyarı anlatısı Persepolis. Tarihsel olarak Hafız’ın şehri Şiraz’ın yakınlarında yer eden bu kadim şehir Marjane Satrapi’nin kitabına isim olmuş. Çoğumuzun animasyon filmiyle tanıdığımız bu eser, EÜTT(Ege Üniversitesi Tiyatro Topluluğu) tarafından 27 Mart’tan itibaren sahnelenmekte. Bu yazıda oyunun özetinden ziyade izleyen seyircilerin ve sahneleyen grubun daha rahat anlayabileceği bir yapı kurmak istiyorum.

İçerdekiler ve İçerinin Halleri

Haziran'12

“Olay, polisin tevkif kararı olmadan herhangi bir kişiyi süresiz olarak tutuklu bulundurabileceği bir ülkede geçer.”[1]

 

Ege Üniversitesi Tiyatro Günleri’12 de ESA’nın (Ege Sanat Atölyesi), yalın ve gerçekçi oyunculuk üzerine yaptığı çalışmalarının bir ürünü olarak sahneye taşıdığı Melih Cevdet Anday’ın İçerdekiler oyununu izleme imkânı yakaladım. Oyun, mekânsal tercihten ötürü, yaklaşık 20 kişilik bir seyirciye oynandı. Seyirciler, tiyatro şenliğine katılan farklı üniversite gruplarındaki arkadaşlardan oluşuyordu. Bu durum oyun sonrası yapılan konuşmalarda oyunu farklı açılardan irdelemeye de imkân verdi. Şenliğin son üç dört günü bir arada geçirdiğimiz süre, oyunu konuşmak, tartışmak için oldukça verimli oldu.

Üniversite Tiyatrolarında “Koro” Kullanıma Dair Notlar

2011

2010-2011 senesi içerisinde BÜED(Boğaziçi Üniversitesi Edebiyat Kulübü) Drama Komisyonu olarak yaptığımız Antik Yunan Tiyatrosu çalışmaları bağlamında “koro” nun bir tiyatro oyunu içerisinde var oluşuna dair bir tartışma yürüttük. Bu yazı güncel yorumlarda “koro” nun nasıl yer ettiğine dair bazı gruplar üzerinden gözlemler taşımaktadır. Bu alanda söz söyleyebilmek için oyunların dramaturjisinin, sahnelemelerinin ayrıntılı olarak incelenmesi gerekmektedir. Ancak bu yazıda böyle detaylı bir incelemeye girişmeden, üniversite tiyatrolarının pratikleri üzerinden bazı yorumlarda bulunacağım. Bu kapsamda Boğaziçi Üniversitesi Oyuncuları’nın “Lysistrata” ve “Kadınlar Meclisi” oyunlarını, Ege Üniversitesi Tiyatro Topluluğu’nun “Ayak Bacak Fabrikası” oyununu, Anadolu Üniversitesi Yaşayan Tiyatro grubunun “Midas’ın Kulakları” oyununu ve İTÜ Taşkışla Sahnesi’nin “Antigone” sini inceleyeceğim.